Kp Academy – Een rijdende trein

Begin 2016 benaderde Kinderperspectief Lindenhout en Entrea met de vraag of zij mee wilden doen aan het project Academy 2016. Acht maanden later was het zover en stonden acht enthousiaste professionals van Entrea en Lindenhout samen met projectleider Dijana Jankovic en bevlogen coach Warner Wilts op Schiphol voor het vliegtuig naar Belgrado.

Van 3 tot 7 oktober zijn er in Pancevo – Servië 6 workshops verzorgd voor alle medewerkers van het Safe House (blijf-van-mijn-lijfhuis) en de residentiële jeugdzorgvoorziening Spomenak. Daarnaast is er een geslaagde sport- en spelmiddag georganiseerd voor alle jongeren van Spomenak en voor de moeders en hun kinderen van het blijf-van-mijn-lijfhuis. Behalve kennis en grenzeloos enthousiasme hebben de Nederlandse professionals ook werk- en spelmateriaal achter gelaten.

Jasna Vujicic, leidinggevende van het Safe House en Tanja Lukic van Spomenak hebben er met hun enthousiasme, gastvrijheid en liefde voor het vak voor gezorgd dat al onze plannen gerealiseerd werden – en zelfs meer dan dat!

Wij kijken tevreden terug naar deze bijzonder verrijkende internationale uitwisseling. In 2017 krijgt de Kinderperspectief Academy een vervolg!

Hieronder volgt het belevingsverhaal van Karin Zanin – Van Veenendaal

Een rijdende trein
Wat een avontuur! De uitwisseling van Stichting Kinderperspectief Academy.
Toen in mei de vacature op het intranet van Lindenhout en Entrea verscheen om mee te werken aan een uitwisselingsweek in Servië en ik hier enthousiast op reageerde, had ik niet kunnen bedenken dat dit zo’n groot leermoment zou worden.
Vooraf is bekend dat we twee instellingen gaan bezoeken: een residentiële instelling waar jongeren verblijven en een blijf van mijn lijf huis gestationeerd nabij het politiebureau.

Tijdens de voorbereidende bijeenkomsten en het weekend in Veessen is het ons gelukt om vanuit vreemden van elkaar ons met elkaar te verbinden en te groeien naar een echt team.
Al op de eerste dag in Servië werd duidelijk hoe belangrijk dit is geweest. Midden in de nacht kwamen we aan op het vliegveld in Belgrado, waar we verwelkomd werden door de charmante en liefdevolle directrice van het Safe House in Pancevo, maar waarmee communiceren nogal lastig bleek vanwege de taalbarrière. De volgende ochtend moest ons programma direct al aangepast worden met een persconferentie voor de televisie.

Nu, weer veilig achter mijn laptop in Nederland, besef ik me dat we onbewust op een rijdende trein gestapt zijn: een persconferentie, interviews voor de nationale televisie, maar vooral het geven van workshops onder begeleiding van Dijana Jankovic die ook tolkte, het uitwisselen van kennis, de informele gesprekken, het genieten van heerlijk bereide lunches met als kers op de taart – de sportdag met beide instellingen inclusief cliënten.
De dagen waren gevuld van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. We werden ontvangen als professionals en probeerden de verbinding te leggen met de Servische professionals. Loskomen van de taalbarrière, maar ook het loskomen van eigen normen en waarden vroeg moed en kracht. Dit gold voor zowel onze Servische collega’s als voor ons die iets kwamen “brengen” uit Nederland. Elkaar letterlijk en figuurlijk in de ogen kijken tijdens de workshops betekende contact maken en het durven tonen van kwetsbaarheid.

Ik ben dankbaar voor wat ik allemaal heb mogen zien en beleven. De kijkjes in de instellingen, de politieke belevenissen, het geven van de workshops, maar bovenal de gesprekken met de mensen achter de professionals. De mensen met het grote hart die zich dag in dag uit inzetten voor hun jongeren met zo’n enorme rugzak vanwege alle traumatische gebeurtenissen in hun jeugd én voor de vrouwen die de moed hebben verzameld om met hun kinderen te vertrekken uit een gewelddadige situatie.
Tijdens de workshop systemische duplo-opstellingen die ons trio onder andere heeft mogen geven, werd het belang duidelijk om als professionals te kijken naar niet alleen het systeem achter de cliënt, maar ook het systeem achter de professional met al zijn/haar krachten en kwetsbaarheden. Daarbij is het belangrijk om te blijven zoeken naar je eigen kracht om die in te kunnen zetten en de cliënten te ondersteunen naar een ander leven.
Mijn persoonlijke les hieruit is dat een ieder zich bewust mag zijn van zijn eigen plek en invloed in het geheel. Ook ik moet maar eens beginnen die ‘echt’ in te nemen als professional met kennis en kunde in de jeugdhulpverlening!

Karin Zanin – Van Veenendaal
jeugdzorgwerker en pleegzorgbegeleider Lindenhout

Met speciale dank aan de deelnemers:

  • Mira werd gesponsord tijdens de Nijmeegse vierdaagse
  • Mirjam en Wilma organiseerden een verkoop in hun garage
  • Arjan en zijn fantastische jongerenraad
  • Lindenhout en Entrea die ook bijgedragen hebben
  • Linda had i.s.m. vrijwilligers meer dan 40 “zorgvriendjes” gehaakt
  • via Mirjam+netwerk deelden we tassen uit aan jongeren+werkenden in Pancevo
  • Mara verzorgde schminkkunst tijdens de sport- en speldag
  • Lotte zorgde ervoor dat haar workshop vertaald+overdraagbaar werd  aan de Servische collegae
  • dankzij Karen waren er duplo poppen beschikbaar voor Systemisch Duplo Werken bij de instellingen
Menu