Column Warner Wilts

De column van Warner Wilts (Trias Jeugdhulp) over zijn deelname aan de Kinderperspectief Academy waarin professionals van Trias en Jarabee afreisden naar Knjazevac, Servië.

“Afscheid nemen bestaat niet”

Afronden van zaken is een behoorlijke klus is mijn ervaring. Werk gerelateerd betekent dit nogal wat. Verslagen en eindevaluatie’s, gesprekken, overdracht, en dan nog inpakken en wegwezen.

Ik hoor mensen vaak zeggen dat afscheid nemen niet hun sterkste punt is en in opleidingen worden er hele modules besteed aan het nemen van afscheid, hoewel er geen duidelijk format voor lijkt te bestaan. Afhankelijk van de betrokkenheid van mijzelf op de persoon waarvan ik afscheid neem varieert de moeilijkheidsgraad van dit fenomeen.

Ook nu aan het einde van een enerverende, intense en intensieve reis naar Servië, klamp ik mij vast aan de gedachte waarover Dhr. Borsato ooit eens zong: Afscheid nemen bestaat niet….
Er wordt gekust, geknuffeld en gehuild. Ik heb in vier dagen tijd respect gekregen voor de kinderen van Knazjevac, voor de problemen waarmee ze moeten dealen, voor de armoede waarin ze leven.
De bevlogenheid van de werkers heeft me geraakt. De wijze waarop ze zich met hart en ziel verbinden aan deze kinderen…professionele afstand komt niet voor in hun woordenboek, werktijden worden moeiteloos overschreden terwijl burn-out zelden wordt gediagnosticeerd.
Ze acteren vrijwel alleen vanuit hun hart en verbinden zich aan elkaar.
Hier is geen sprake van omhoog gevallen Memphis Depay achtige praktijken, geen protocollaire systemen of ellenlange discussies over wat er beter moet of welke koppen er moeten rollen. Geen gerommel aan de oppervlakte, maar gewoon het hart dat spreekt.
Wellicht is dat ook juist wat ik nodig heb in dit overgeorganiseerde Nederland, wat Oranje nodig heeft, wat de heer Wilders kan gebruiken net als de jeugdzorgwerker, de politieagent en de metaalwerker zonder cao.

Mijn vliegtuig landt in het koude Eindhoven, in de gang vlakbij de uitgang hangt een grote poster van Memphis die hier op handen wordt gedragen. Eenmaal buiten volgt het afscheid van de Jarabee collega’s. “I’am exactly where I want to be” denk ik nog als ik een kushand naar de wegrijdende auto werp en een brok in mijn keel voel.

Jij : Hey, hoe was je werkweek in Servië?
Ik : Ja heftig!
Ik : Spreek je later man.

2 reacties. Reactie plaatsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden.

Menu